ცნობა
გუშინ კათალიკოზი ილია გარდაიცვალა. “გეკუთვნისო”, თქმა იციან საქართველოში და მეც მგონია, რომ ორიოდ სიტყვის თქმა მევალება.
არა მხოლოდ იმიტომ, რომ ოდესღაც კათალიკოზმა სტიქარი შემმოსა, არამედ იმიტომ, რომ მისი მმართველობის კრიტიკოსი გახლდით.
პატრიარქი აღესრულა იმავე კათედრაზე, რომელზეც ის ნახევარი საუკუნე იჯდა და რომელიც მას უყვარდა.
ჯიუტი კაცი გახლდათ მისი უწმიდესობა, ხევის ხასიათისა: სიცოცხლის ბოლოს ოთხი კაცის დახმარებით დადიოდა, მაგრამ კვერთხი ხელიდან არ გაუგდია.
არც წირვას დაჰკლებია, ვინმეს რომ არ ეფიქრა, ვეღარ მართავსო.
კათედრიდან არ ჩამოსულა და არ გაქცევია მისი პატრიარქობის ბოლოს ამოვარდნილ არცერთ შტორმს, რომელმაც მისი გულის ყველაზე ღრმა წყლებიც კი აამღვრია.
ვიღაც იტყვის, რომ პატრიარქის ავტორიტეტი შექმნა დროებამ, მაგრამ ეს სიმართლეა მხოლოდ ნაწილობრივ.
მის ხასიათში იყო ლიდერობის რაღაც ბუნებრივი და ძალდაუტანებელი თვისება, რომელიც მასში განმსჭვალავდა ყველაფერს – მანერების ჩათვლით.
ამ თვისებების გამო ის ხშირად ახერხებდა ჩემს მოხიბვლას, გაცინებასაც კი და ვფიქრობ, სწორედ მათი დახმარებით უნდა აღსაყდრებულიყო ის 48 წლის წინ.
პატრიარქმა იცოდა, როგორ ემართა და მართავდა ისე, როგორც სურდა. თავისი საზღვრებით, რასაკვირველია.
თუმცა, თუ დაფიქრდებით, ამ მომხიბვლელობისა და ხალხმრავლობის მიღმა, ილია II იყო დიდად მარტოხელა ადამიანი, რომელსაც მხოლოდ თითზე ჩამოსათვლელი კაცი თუ იცნობდა.
ძალიან, ძალიან ცოტამ იცის და შეუძლია, დაიტიოს ერთდროულად მისი ვინაობის სრული სიღრმე და მრავალფეროვნება.
ნახევარი საუკუნე კათედრაზე ნიშნავს ნახევარ საუკუნეს იმ სიმბოლოს ტყვეობაში, რომელიც დიდი შრომით, გონიერებითა და მოქნილობით შექმენი.
პატრიარქი იყო კაცი, რომელიც მილიონებისთვის იმედის ხატად იქცა, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი მას არასდროს აპატიებს არც ზოგიერთ სიტყვას და არც ზოგიერთ დუმილს.
მისი ეს იმპერტურბაბელური სიმშვიდე, რომლითაც ის ხვდებოდა როგორც საყოველთაო თაყვანისცემას, ისე ყველაზე მწვავე კრიტიკას, სწორედ ამ განდეგილი მარტოობის ნაყოფი იყო.
კათალიკოზი ცხოვრობდა საკუთარი ძეგლის ჩრდილში.
ფიზიკური უძლურების გამო მას სხვათა დახმარება სჭირდებოდა, მაგრამ ის მაინც მარტო მიაბიჯებდა თავის ისტორიულ გზაზე, რომელმაც დამფუძნებელ მამამთავრად აქცია.
კათალიკოზი ილია ბოლომდე დარჩა კვერთხზე დაყრდნობილ სიმტკიცედ, რომელიც სხვებისგან დისტანციას ინარჩუნებდა.
დღეს ეს ეპოქალური მარტოობა დასრულდა.
ქართველების უმრავლესობას წინა პატრიარქი არ ახსოვს და საქართველოს ეკლესიის საჭე ახლა სხვამ უნდა ჩაიბაროს.
მშვიდობით, თქვენო უწმიდესობავ.
requiem aeternam dona ei domine et lux perpetua luceat ei.